شمارهٔ ۱۹۲

بیا و تازه خدنگی برین خراب انداز

مرا به خاک و دلم را در اضطراب انداز

دلم که پیشتر از لطف گرم بود، اکنون

به انتقام درو آتش عتاب انداز

مرا ز لذت نظاره تا کنی محروم

به یک سوال در اندیشه جواب انداز

ز بهر دعوی خون، کشتگان چو شمع شوند

بیا و تفرقه در مجمع حساب انداز

بود اگر هوس سرفرازی‌ات میلی

سری به پای شهنشاه کامیاب انداز

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع