شمارهٔ ۱۷۵

باز آمد و ز عربده شرمنده رنگ بود

مایل به آشتیّ و پشیمان ز جنگ بود

ای حسرت از دلم برو امروز، کان گذشت

کاین خوان تنگ عیش بر امید تنگ بود

آخر کبوتر حرم التفات شد

مرغ دلم که باز ستم را به چنگ بود

از شیشه صافتر شد و از موم نرمتر

آن دل که شیشه دل ما را چو سنگ بود

شکر خدا نصیب همای نگاه شد

این مشت استخوان که نشان خدنگ بود

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع