شمارهٔ ۱۳۱

پاره سازد غم تو رشته تدبیر امید

بگسلد زورگر کین تو زنجیر امید

بارها رهزن غم، قافله صبر مرا

کرده تاراج و شده باعث شبگیر امید

زان همی خیزدم از دل شرر نومیدی

که مرا آمده بر سنگ جفا تیر امید

می‌شوم زود تسلی و ز بس نومیدم

نسزد دست وفای تو عنانگیر امید

میلی از صیدگه عشق بپرهیز که هست

کمترین صید درین بادیه، نخجیر امید

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع