شمارهٔ ۱۷۱

باغ را نوبت نشور آمد

سبزه را رجعت ظهور آمد

قامت سرو چون قیامت کرد

حشر من کان فی القبور آمد

نفحه باد چون دم عیسی

نای بلبل چو نفخ صور آمد

عرق گل ز چهره بزدائید

کز رهی بس در ازو دور آمد

شاهد گل که پار غیبت کرد

بسوی محفل حضور آمد

صوت بلبل هزار دستان است

کش یکی نغمه زبور آمد

گل که زد از عدم قدم بوجود

برضا بود یا بزور آمد

چهر گل همچو آتش سینا

شاخ گلبن درخت طور آمد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع