تصویر بندگی

این‌شعله‌های شعر،

این‌حرف‌های داغ،

غیر از شرار آتش پنهان خلق چیست؟

خلقی که چشم روشن خورشید تابناک،

خلقی که چشم اختر شبگرد آسمان،

در هیچ‌جا ندید-

چون او اسیر پنجهٔ بی‌رحمی و ستم،

تمثال رنج و غم،

چون او ستم‌کشیده وعریان و دردمند،

چون او اسیر درد و پریشان و مستمند

این‌خلق نیمه‌جان،

این‌خلق بی‌پناه،

محکوم بی‌گناه، توانای ناتوان،

کز دیدگاه شاعر واقع‌گرای عصر-

عریان‌ترین نشانهٔ اندوه زندگی است

محصول اشک و آه،

تصویر بندگی است

دیگر به جان رسیده ز بیداد بیگ و خان

تیغ ستم نشسته چنانش در استخوان،

کاَکنون دگر به لطف کس امّیدوار نیست –

جز بازوان کارگر و پُرتوان خویش

جز دوستان پیشرو و قهرمان خویش

ای خلق رنجبر!

دهقان و کارگر!

از کوه و دشت و درّهٔ این مرز باستان،

چون موج‌های سرکش توفان به پا شوید،

پُر شور و بی‌امان.

ما با شماستیم

ما از شماستیم

ما و شما جهان خود آباد می‌کنیم

خود را ز ننگ بندگی آزاد می‌کنیم.

کابل، مرداد ١۳۴٧