راز سخن

شمارهٔ ۳۶۳

از بس که رخ نامه به خون تر می‌شد

از بس که رخ نامه به خون تر می‌شد
هم کاغذ و هم حرف مستر می‌شد
گاهی چو سواد نامه می‌پیچیدم
گه چون قلمم دود به سر بر می‌شد

دیدگاه‌ها (0)

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.