شمارهٔ ۴۸

ز پس افتادگان عرض نیازی پیشوایان را

که دشوارست قطع وادی این فرسوده پایان را

که می‌گوید نوابخشان این کو را که یک ساعت

به طرف دامنی گیرند دست این بینوایان را

چه خواهد شد نگاهی گر نباشد گوشة چشمی

بدین بیگانگی تا کی توان دید آشنایان را

غنای سلطنت کم‌مایه‌تر از مسکنت دیدم

مگر غالب شریکی هست با شاهان گدایان را

فریب رهبران شرع بیش از رهزنان باشد

نمی‌دانم که از ره برده باشد رهنمایان را؟

دماغ دوربینی‌های عقل از عاشقان ناید

دلیل دیگری می‌باید این آشفته‌رایان را

به من گفتی چرا فیّاض ترک زهدورزی کرد

چه دانم من به وی تقریر کن این بخت‌آیان را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع