شمارهٔ ۷

تدبیر ماست در گرو عقل پیر ما

معلوم تا کجا برسد زور تیر ما

برهان ز معرفت نگشاید در صواب

نقش خطا زند همه کلک دبیر ما

در ملک دل تغلّب دیوان ز حد گذشت

بد می‌کند کفایت ما را وزیر ما

تا دست دل به دامن زلف بتان زدیم

باشد به روز حشر همین دستگیر ما

فیّاض غم مخور که دمادم رسد به گوش

بانگ بشارت از لب لعل بشیر ما

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع