خار و روزگار

چو خاری به دل داری از روزگار،

چو نتوانی از دل برون کرد خار،

چو درمان و دارو نیاید به دست،

زر و زور بازو نیرزد به هیچ،

چو تدبیر و نیرو،

نیاید به کار،

در آن تنگنایی که اندوه و رنج

دلت را فراگیرد از هر کنار...

به گُل فکر کن!

به پهنای یک آسمان گل

به دریای تا بیکران گل …

رها کن تنِ خسته ات را

در آن باغ تا بی نهایت بهار

شنا کن!

سبکبال

پروانه وار…

مگر ساعتی دور از آن کارزار

بیاسایی از گردش روزگار

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع