شمارهٔ ۱۸

به هنگام تبسمهای جانان

شکر ریزد ز مروارید و مرجان

لبانش آب حیوانست فایز

دهم اندر کنارش تشنه لب جان

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع