آرزوی صلح

وقتی از باروت و خشم و بمب

تا تلاطم دل‌ها

دنیا عقده‌گشایی می‌کند

و در مشام زمین

تیر می‌کشد

درد...

خواب‌هایمان را آویزان می‌کنیم

از تیرک‌های پناه‌گاهی که نیست.

چشمِ دروغ می‌باریم

می‌باریم

رگبار

واژه‌واژه شعر می‌شویم

سطر‌سطر

کبوترِ یخ‌زدهٔ صلح

و برای شروعِ پایانِ انسان بودنمان

کَل می‌کشیم

اشک

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع