شعر شمارۀ ۱
شانه به شانهٔ خورشید
شانه به شانهٔ خورشید
طلوع میکنی و آسمان را غرق حیرت!
من قد میکشم سمت جاذبهٔ چشمت
تا نهایت رویش
ـ در اهتزاز مستی یک عشق ـ
لذت میبرم از این اوج
تا لحظهای که شکوفه دهم
...
و بعد
و بعد فرو میافتم
در مسیر یک چشمه
تا رویشی دیگر
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.