شمارهٔ ۵۳ - تار و نزنگ

به می خواران فتادم از قضا دوش

نبود اندر میان تار و ترنگی

بناگه تا ترنگان از درآمد

یکی کنگی فرو ژولیده دنگی

ربابی در برش چون کشتی نوح

برویش برکشیده خام چنگی

بریشمها بر او همچون کبستها

بدستش زخمه ای مانند کنگی

نشست و زود ما را ساخت چنگی

ولیک از سیم ناشد باز چنگی

ترنگ او بگوش ما چنان بود

چو بر دندان مفازخم سنگی

ترنگ او به جان آوردمان کار

بجان آورد ترنگ تا ترنگی

شکسته بر سر و دست و زبانش

به خایسکی و سنگی و کدنگی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع