شمارهٔ ۱ - باز باد اندر فتاد

از باد اندر فتاد این سرخ سر چیغوز را

باز بتوان معز کردن بر سر او . . . وز را

چون ستان من باز گردم سرش بر گنبد رسد

چون سقونی لعل سازد گنبد پیروز را

بامدادان در شود بیرون نیاید شام را

ور شبانگه در شود بیرون نیاید روز را

مچو ماری کو بهر سوراخ موری در شود

نشنود آهسته باش برمک و مسپوز را

چنگ در نیمور من زن خوش بمشت اندر بگیر

تا بچنگ آورده باشی مار دست آموز را

گر سر او را بزر و سیم درگیری رواست

این سراپا سیم انداز زر اندوز را

این جواب آن کجا گوید سنائی غزنوی

باز تابی در ده این زلفین عالم‌سوز را

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع