شمارهٔ ۳۵۲

ای کشیده می از قرابهٔ صبح

خفته بر مخمل دوخوابهٔ صبح

در هوای تو چاک‌ها دارد

جامهٔ شیر در قرابهٔ صبح

چین زلف تو حلقه‌ای در شام

بیت ابروی تو کتابهٔ صبح

از امیدی که شب به وصلم بود

دست شستم به آفتابهٔ صبح

مژه را تیشه کن که پنهان است

گنج خورشید در خرابهٔ صبح

ریخت ساقی چو می به جام سلیم

شام را کرد بر مثابهٔ صبح

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع