شمارهٔ ۲۲۵

شمعیم و زندگانی ما در گداز ماست

پروانه ایم و سوختن خود نیاز ماست

رسوا گذشته ایم ازین باغ چون بهار

هر جا گلی شکفته ببینید، راز ماست

گر می کنی به مذهب آزادگان عمل

بگشای دست بسته که شرط نماز ماست

مهمان به خانه دیر چو ماند، عزیز نیست

کوتاهی زمانه ز عمر دراز ماست

ما را گریز نیست ز ناز تو چون سلیم

هر حلقه ای ز زلف تو دام نیاز ماست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع