باب هفتم در تأثیر تربیت
حکایت شمارهٔ ۷
یکی را شنیدم از پیران مربی که مریدی را همی‌گفت: ای پسر! چندان که تعلق خاطر آدمی‌زاد به روزی‌ست اگر به روزی‌ده بودی به مقام از ملائکه در‌گذشتی.
فراموشت نکرد ایزد در آن حالکه بودی نطفهٔ مدفون و مدهوش
روانت داد و طبع و عقل و ادراکجمال و نطق و رای و فکرت و هوش
ده انگشتت مرتب کرد بر کفدو بازویت مرکب ساخت بر دوش
کنون پنداری ای ناچیز همت!که خواهد کردنت روزی فراموش؟
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.