صحیفهٔ اول : در ذکر سادات رفیع الدرجات
۴۵-کمال اسمعیل
سیدی آدمی صفت و خلیق است در بعضی اوقات تولیت نصریه تبریز باو تعلق داشت حالیا احتساب ممالک محروسه بدو مرجوعست و در آن کار خطیر کمال کم آزاری را شعار خود ساخته و سلوک او با مردم بسیار بسیار نیکوست این مطلع و رباعی از اوست.
دل، مرا کشته آن غمزه ی پر فن میخواستلله الحمد چنانشد، که دل من میخواست
شوق تو ز تن برون نخواهد رفتنتا جان ز بدن برون نخواهد رفتن
گفتی که برون کن ز دلت مهر مرااین از دل من برون نخواهد رفتن
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.