دو گانه ...

پشتِ دستانت ،

کویری خفته جان در آب

لب ،

ترک خورده ز گرمای هجوم ظهر

جان ،

ز سردی چون زمستانی میان برف

لب ز جانش نَشأتی هرگز نمی گیرد .

جان کِرخ ،

لب ،‌ دشمن ِ خاموش ...

حرف هایش

جنگل و روییدن رودست

خواب هایش

آفتابی مانده در یک صبح

لایه های خشک و تب دارش

مارسان ،

اِستاده بر پاهای بارانی که باریده

چشم در چشمان هر بادی که می آید ،

خیره گشته

خفته در نخوت

خود هراسان است

اما در کمین شب

مشت ها آکنده از ضربت

قدرتش جوبار و دریا نیست

حسرتش سیلابِ در شهر است

انتظارش پیر گشته

انتظار افتاده بر پلکش

خوابِ فردا را نمی بیند

او به این گرما و تب معتاد

جان او از ریشه در

مرداب ...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع