ای پریشانی ...

مردی که آمد از فَلق ِ سرخ

در این دم آرام خواب رفته ،

پریشان شد

ویران .

و باد پراکند

بوی تنش را

میان خزر ،

ای سبز گونه ردای شمالی ام

جنگل !

اینک کدام باد

بوی تنش را

می آرد از میانه ی انبوه گیسوان پریشانت

که شهر به گونه ی ما

در خون سرخ نشسته است .... ؟

آه ای دو چشم فروزان !

در رود مهربان کلامت

جاری ست هزاران هزار پرنده ،

بی تو کبوتریَم بی پر ِ پرواز ...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع