غزل شماره ۴۱

الا ای جامه صبر از غمت چاک

ترحم، قددنت للموت مرضاک

تو رفتی، لشکر جان‌هات در پی

فیاطوبی لروح کان یلقاک

به فرقم پای استغنا نهادی

بلندم ساختی الله ابقاک

به سوگند و عهودت دل نبندم

فان الرب بالاخلاف رباک

به فردوسم مخوان زاهد که بی او

لدی اهل النهی ماطاب طوباک

ز خاک ار لاله سان فردا برآیم

ترانی هکذا حیران سیماک

به مژگان می درد خالد پس از مرگ

تجاه اللحد حتی نال مثواک

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع