غزل شماره ۲۷

سوگند به خالی ز رخت گشته پدید

سوگند به خطی که به گردش بدمید

سوگند به آن قامت چون سرو چمن

کاندر هوسش عمر به پایان برسید

سوگند به آن فتنه که چشمش گویند

و آنگاه قسم به آن هلال شب عید

سوگند به آن لعل لب و مایه جان

هر کس که بدبدش لب حسرت بگزید

سوگند به آن طره پرتاب و شکن

سوگند به آن غره میمون و سعید

خالد ز غمت گشته چنان زار و نزار

این بیت نکو صادق حالش گردید

تصحیف برادر پدر همدم اوست

تا بر رخ تو برادر مادر دید

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع