شمارهٔ ۲۳۹

بیا ایکه جانرا مداوا توئی

که ما دردمند و مسیحا توئی

جهان چون تن است و تو جان جهان

که چون جان نهان و هویدا توئی

چو ظاهر بباطن بیامیختی

گهی ما تو باشیم و گه ما توئی

غلط میکنم ما و تو خود کجاست

در آنجا که ای جان تنها توئی

بزن آتش ای عشق در ما و من

که ما جمله لائیم والا توئی

بهر گوشه ای از تو صد فتنه است

که سرمایه شور و غوغا توئی

تو معشوقی ای عشق و هم عاشقی

که لیلی و مجنون شیدا توئی

ز عالم چو آیینه ای ساختی

تماشاگر و هم تماشا توئی

فزایش نخواهم من از دیگری

که روح مرا راحت افزا توئی

ز هر ذره جلوه دهی حسن خویش

که در دیده پیوسته بینا توئی

گر آشفته آید حدیث حسین

تو معذور دارش که گویا توئی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع