شمارهٔ ۱۲۱

اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش

چو جان خویش ز خلق جهان نگهدارش

ز سر عشق خبر دار نیست هر عاشق

حدیث عشق ز منصور پرس و از دارش

چو لاله تا ز غمش داغ بر جگر دارم

فراغتی ست مرا از بهشت و گلزارش

که جستجوی نمود و بکام دل نرسید

بجو سعادت آن تا شوی طلبکارش

تو پر و بال چو پروانه پیش شمع بسوز

که شد پدید جهان از فروغ انوارش

ز وصل یار گرامی اثر نمی یابد

دلی که آتش سودا نسوخت آثارش

ز من برید دل خسته و بعشق آویخت

ز دست عشق ندانم که چون شود کارش

حسین میل نکردی بروضه رضوان

اگر بروضه نبودی امید دلدارش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع