شمارهٔ ۵۳

بیا که جان من از داغ انتظار بسوخت

دلم ز آتش هجرانت ای نگار بسوخت

قرار و صبر و دل و عقل بود مونس من

کنون ز آتش شوق تو هر چهار بسوخت

بحال من منگر زانکه خاطرت سوزد

از اینکه جان من خسته فکار بسوخت

مباد آنکه رسد دود غم بدامن گل

ز عندلیب ستمکش اگر هزار بسوخت

ز دور چرخ ندانم چه طالع است مرا

که کشت زار امیدم بنوبهار بسوخت

ز سوز سینه مجروح من نشد آگه

مگر کسیکه چو من از فراق یار بسوخت

در این دیار من از بهر یار معتکفم

وگرنه جان حسین اندرین دیار بسوخت

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع