شمارهٔ ۳۴

تا چند ز دیدار تو مهجور توان زیست

تو جان عزیزی ز تو چون دور توان زیست

آنکس که نظر بر چو تو منظور بینداخت

گوید که جدا گشته ز منظور توان زیست

دریاب مرا چون رمقی هست کز این بیش

سودای محال است که مهجور توان زیست

بر بوی یکی پرسشت ای عیسی جانها

عمری چو من آشفته و رنجور توان زیست

بر آرزوی آب زلالی ز وصالت

در آتش هجران تو محرور توان زیست

در کوی تو بر بوی تو ای حور پریوش

فارغ شده از روضه و بی حور توان زیست

گر چشم حسین از غم تو اشک ببارد

ناگشته بسودای تو مشهور توان زیست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع