شمارهٔ ۳۲۴

از سبزه سبز، پشت لب جویبار شد

باغ از بهار، شاهد گلگون عذار شد

دامن کشان ز هر طرفی ابر تر رسید

چون خانه ی حباب، هوا بی غبار شد

شاخ از شکوفه، صبح تجلّی فروز گشت

چون زلف یار، ظلمت شب تار ومار شد

طوفان چار موجه اشکم، جهان گرفت

رگ های ابر، چون مژه ام آبدار شد

گیسوی چنگ گشت پریشان به مرگ غم

مینا خراب گریه ی بی اختیار شد

چشم جهان چو شبنم گل در پریدن است

حسن بهار، فتنه گر روزگار شد

ازکاروان فیض نگردی جدا حزین

پوید صبا پیاده ره و گل، سوار شد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع