شمارهٔ ۶۶۵

آیینه با وقار تو سیماب می شود

با شوخی تو برق رگ خواب می شود

جرأت بود مکیدن آن لب که چون نبات

تا در دهن گذاشته ای آب می شود

آن باده ای که حسن بمینای دل کند

در پرده های دیدهٔ ما ناب می شود

سرگشتگیان چاه زنخدان یار را

در گریه عضو عضو چو دولاب می شود

سرگشتگی ز صورت حالم عیان بود

از عکس رویم آینه گرداب می شود

جویا دلت بمهر علی روشن است از آن

شبها ز ود آه تو مهتاب می شود

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع