شمارهٔ ۱۳۷

نادیدن جمال تو مشکل بود مرا

مژگان بهم زدن تپش دل بود مرا

آهی که سرکشد ز لبم شاخ سنبلی ست

از بسکه دل به زلف تو مایل بود مرا

همچون حباب در رفتن ز خویشتن

گام نخست دامن منزل بود مرا

تا کی توان کشید ترش رویی سحاب

در دیده هر صدف کف سائل بود مرا

کو نیم قطره خون که نثار رهش کنم

خجلت ز دست و بازوی قاتل بود مرا

در سینه دل ز فیض تو لای اهل بیت

جویا به از هزار حمایل بود مرا

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع