شمارهٔ ۱۱۲
چشمت به کرشمه بین که جان میبخشد
چشمت به کرشمه بین که جان میبخشد
مستست و به یک لحظه جهان میبخشد
دل را ز من خسته مسکین بربود
و آنگاه به ابروش روان میبخشد
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.