شمارهٔ ۱۵۳

دلم ز درد فراقش فغان برآوردست

مرا فراق عزیزان ز جان برآوردست

گل وصال امید درخت دلداران

به بخت من همه جور زمان برآوردست

ز تیر غمزه اش ای دل حذر کنی اولی

که ترک مست ز ترکش کمان برآوردست

رخش ز شرم ببردست رنگ و بوی گل

لبش به شکّر مصری زیان برآوردست

میان صحن چمن قامت چو شمشادش

دمار از قد سرو روان برآوردست

اگرچه نیست جهان را وفا ولیک ز بخت

جفا دو دست به کار جهان برآوردست

به کام دشمن بدگو همیشه باد آنکس

که دوستان همه از دوستان برآوردست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع