شمارهٔ ۸۷

اهلی کسیکه حکمت پنهان حق نیافت

دارد فغان ز غصه و از عیب آه هم

بی عسریسرکی بود این سنة الله است

شد مایه فرح غم درویش و شاه هم

ناگاه کودکی ببر ظلم پیشه یی

پنهان ز مادر و پدر نیکخواه هم

گریند مادر و پدر اندر غم پسر

کو بنده گشت بی سبب و بیگناه هم

غافل که بندگی سبب آن بود که او

در مصر جان عزیز شود پادشاه هم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع