شمارهٔ ۶۷

امیر گِنِهْ: که، دارمه هوایِ ته زِلْفْ

مِنْ مَجنونْ صفتْ مِجِمْ برایِ ته زِلْفْ

اونُ سرخه گِلِ غنچهْ سزایِ ته زِلْفْ

بَکُوشْتِهْ مِرِهْ جُور و جفای ته زِلْفْ

تا بَکِتْ به مه دِلْ حلقه‌های ته زِلْفْ

جانْ دارمه یکی کمّه فدایِ ته زَلْفْ

دلْ گیرمه خُتَنْ تا به خِتٰایِ تِهْ زِلْفْ

عالِمْ سَرْ به سَرْ نِصْفِهْ بهایِ ته زِلْفْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع