شمارهٔ ۶۶

امیر گِنِهْ: مه مونگ وُ خورْ گوهِر صافْ

اَلِفْ قَدْ به ته وٰا مِجِمْ مونِنْدِ کٰافْ

هر کسْ که تنه مِهر وَرْزهْ وُ زَنِهْ لٰافْ

وی حَمْزه آسٰاشه سَرگِردوُنْ مِجِهْ قافْ

دوستِ قدْ الِفه، بِرفه مُونند کافْ

گِلْ از خجالتْ بِهِشتْ بِوئِهْ خُوشهْ لٰافْ

ته بُوره خِتا بَوِرْدِهْ وا، مشکِ صافْ

آهو بَخِرْدِهْ مِشْکْ‌رِهْ، بَریتِهْ شِهْ لٰافْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع