شمارهٔ ۳۳

ای شاه عطا بخش که بخشنده‌تر از تو

چشم فلک پیر ندیدست جوانی

درویش به‌درگاه تو بشتافتم امروز

جود تو مرا کرد توانگر به‌ زمانی

شد قصهٔ من قصهٔ موسی‌که همی جست

از روشنی اندر شب تاریک نشانی

در آخر شب‌ گشت‌ کلیمی و رسولی

در اول شب بود کلیمی و شبانی

من شکر توگفتن نتوانم به‌تمامی

گر بر تن من‌گردد هر موی زبانی

همواره مدیح تو سگالم به‌دل و جان

کز بهر مدیح تو دلی دارم و جانی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع