بخش ۳۱ - در بیان غیبت و حضور میفرماید

محو کن نقش خود از روی ورق

تا بخوانی آیت اثبات حق

هان حسینی قصه را کوتاه کن

بی حسینی عزم آن درگاه کن

حاصل الامر آفت خود هم توئی

نور حق پیداست نامحرم توئی

ای به پستی مانده از بالا مپرس

تیغ لانارانده از الا مپرس

در کمال خود چو باشی پایبند

آخر از نور یقین شو بهره مند

عقل فرزانه چو هستت همنشین

بازیابی نکته علم الیقین

چون گذشتی در ره دانش بچست

خود به بینی آنچه دانستی نخست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع