شمارهٔ ۲۱۹ - تتبع خواجه

عکس رخسار چو بر ساغر صهبا فکنم

گونه ای زردوشی در می حمرا فکنم

ای گدایان در میکده همت که به جهد

خویشتن را اگر از صومعه آنجا فکنم

وه که آن مغبچه پروا نکند گر خود را

بر در دیر ز ایوان مسیحا فکنم

اهل دین تو به دهندم ز می ایدل چه عجب

خویش را گر به میان مغ و ترسا فکنم

دل واله شده چون بید بلرزد هر گه

چشم بر جلوه آن قامت رعنا فکنم

فانی آن صید شد از دست چه سود ار خود را

سگ دیوانه صفت جانب صحرا فکنم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع