جامه‌دران

من خواستار جام می از دست دلبرم

این راز با که گویم و این غم کجا برم؟

جان باختم به حسرت دیدار روی دوست

پروانه دور شمعم و اسپند آذرم

پرپر شدم ز دوری او، کنج این قفس

این دام باز گیر تا که معلّق زنان پرم

این خرقه ملوّث و سجاده ریا

آیا شود که بر درِ میخانه بردرم؟

گر از سبوی عشق، دهد یار جرعه‏ای

مستانه، جان ز خرقه هستی درآورم

پیرم؛ ولی به گوشه چشمی جوان شوم

لطفی که از سراچه آفاق بگذرم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع