شماره ۲۰۳

لبریز بادا از مِی ات،ساقی! صُراحی

پیمانه ای گردان از آن گلگونه راحی

می سوزم اندر تشنگی، در شام غربت

خشکیده آب اندر دلم، حتی نیاحی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع