پیام مشرق
نمایش اشعار صفحه 2 از 3
فهرست اشعار
- بخش ۱۰۱ - چو در جنت خرامیدم پس از مرگ
- بخش ۱۰۲ - جهان ما که جز انگاره ئی نیست
- بخش ۱۰۳ - چسان ای آفتاب آسمان گرد
- بخش ۱۰۴ - تراش از تیشهٔ خود جادهٔ خویش
- بخش ۱۰۵ - بمنزل رهرو دل در نسازد
- بخش ۱۰۶ - بیا با شاهد فطرت نظر باز
- بخش ۱۰۷ - میان آب و گل خلوت گزیدم
- بخش ۱۰۸ - ز آغاز خودی کس را خبر نیست
- بخش ۱۰۹ - دلا رمز حیات از غنچه دریاب
- بخش ۱۱۰ - فروغ او به بزم باغ و راغ است
- بخش ۱۱۱ - ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست
- بخش ۱۱۲ - جهان کز خود ندارد دستگاهی
- بخش ۱۱۳ - دل من رازدان جسم و جان است
- بخش ۱۱۴ - گل رعنا چو من در مشکلی هست
- بخش ۱۱۵ - مزاج لالهٔ خود رو شناسم
- بخش ۱۱۶ - جهان یک نغمه زار آرزوئی
- بخش ۱۱۷ - دل من بی قرار آرزوئی
- بخش ۱۱۸ - دوام ما ز سوز ناتمام است
- بخش ۱۱۹ - مرنج از برهمن ای واعظ شهر
- بخش ۱۲۰ - حکیمان گرچه صد پیکر شکستند
- بخش ۱۲۱ - جهانها روید از مشت گل من
- بخش ۱۲۲ - هزاران سال با فطرت نشستم
- بخش ۱۲۳ - به پهنای ازل پر می گشودم
- بخش ۱۲۴ - درونم جلوهٔ افکار این چیست؟
- بخش ۱۲۵ - بخود نازم گدای بی نیازم
- بخش ۱۲۶ - اگر آگاهی از کیف و کم خویش
- بخش ۱۲۷ - چه غم داری ، حیات دل ز دم نیست
- بخش ۱۲۸ - تو ای دل تا نشینی در کنارم
- بخش ۱۲۹ - ز من گو صوفیان با صفا را
- بخش ۱۳۰ - چو نرگس این چمن نادیده مگذر
- بخش ۱۳۱ - تراشیدم صنم بر صورت خویش
- بخش ۱۳۲ - به شبنم غنچهٔ نورسته می گفت
- بخش ۱۳۳ - زمین را رازدان آسمان گیر
- بخش ۱۳۴ - ضمیر کن فکان غیر از تو کس نیست
- بخش ۱۳۵ - زمین خاک در میخانهٔ ما
- بخش ۱۳۶ - سکندر رفت و شمشیر و علم رفت
- بخش ۱۳۷ - ربودی دل ز چاک سینهٔ من
- بخش ۱۳۸ - ز پیش من جهان رنگ و بو رفت
- بخش ۱۳۹ - مرا از پردهٔ ساز آگهی نیست
- بخش ۱۴۰ - نوا مستانه در محفل زدم من
- بخش ۱۴۱ - عجم از نغمه های من جوان شد
- بخش ۱۴۲ - عجم از نغمه ام آتش بجان است
- بخش ۱۴۳ - ز جان بیقرار آتش گشادم
- بخش ۱۴۴ - مرا مثل نسیم آواره کردند
- بخش ۱۴۵ - خرد کرپاس را زرینه سازد
- بخش ۱۴۶ - ز شاخ آرزو بر خورده ام من
- بخش ۱۴۷ - خیالم کو گل از فردوس چیند
- بخش ۱۴۸ - عجم بحریست ناپیدا کناری
- بخش ۱۴۹ - مگو کار جهان نااستوار است
- بخش ۱۵۰ - رمیدی از خداوندان افرنگ
- بخش ۱۵۱ - قبای زندگانی چاک تا کی
- بخش ۱۵۲ - میان لاله و گل آشیان گیر
- بخش ۱۵۳ - بجان من که جان نقش تن انگیخت
- بخش ۱۵۴ - به گوشم آمد از خاک مزاری
- بخش ۱۵۵ - مشو نومید ازین مشت غباری
- بخش ۱۵۶ - جهان رنگ و بو فهمیدنی هست
- بخش ۱۵۷ - تو می گوئی که من هستم خدا نیست
- بخش ۱۵۸ - بساطم خالی از مرغ کباب است
- بخش ۱۵۹ - رگ مسلم ز سوز من تپید است
- بخش ۱۶۰ - بحرف اندر نگیری لامکانرا
- بخش ۱۶۱ - بهر دل عشق رنگ تازه بر کرد
- بخش ۱۶۲ - هنوز از بند آب و گل نرستی
- بخش ۱۶۳ - مرا ذوق سخن خون در جگر کرد
- بخش ۱۶۴ - گریز آخر ز عقل ذوفنون کرد
- بخش ۱۶۵ - گل نخستین
- بخش ۱۶۶ - دعا
- بخش ۱۶۷ - هلال عید
- بخش ۱۶۸ - تسخیر فطرت
- بخش ۱۶۹ - بوی گل
- بخش ۱۷۰ - نوای وقت
- بخش ۱۷۱ - فصل بهار
- بخش ۱۷۲ - حیات جاوید
- بخش ۱۷۳ - افکار انجم
- بخش ۱۷۴ - زندگی
- بخش ۱۷۵ - محاورهٔ علم و عشق
- بخش ۱۷۶ - سرود انجم
- بخش ۱۷۷ - نسیم صبح
- بخش ۱۷۸ - پند باز با بچهٔ خویش
- بخش ۱۷۹ - کرم کتابی
- بخش ۱۸۰ - کبر و ناز
- بخش ۱۸۱ - لاله
- بخش ۱۸۲ - حکمت و شعر
- بخش ۱۸۳ - کرمک شبتاب
- بخش ۱۸۴ - حقیقت
- بخش ۱۸۵ - حدی
- بخش ۱۸۶ - قطرهٔ آب
- بخش ۱۸۷ - محاورهٔ ما بین خدا و انسان
- بخش ۱۸۸ - ساقی نامه در نشاط باغ کشمیر نوشته شد
- بخش ۱۸۹ - شاهین و ماهی
- بخش ۱۹۰ - کرمک شبتاب
- بخش ۱۹۱ - تنهائی
- بخش ۱۹۲ - شبنم
- بخش ۱۹۳ - عشق
- بخش ۱۹۴ - اگر خواهی حیات اندر خطر زی
- بخش ۱۹۵ - جهان عمل
- بخش ۱۹۶ - زندگی
- بخش ۱۹۷ - حکمت فرنگ
- بخش ۱۹۸ - حور و شاعر در جواب نظم گوته موسوم به حور و شاعر
- بخش ۱۹۹ - زندگی و عمل در جواب هاینه موسوم به «سؤالات»
- بخش ۲۰۰ - الملک ﷲ