شمارهٔ ۸۶۳

نمی دانم زبان دادخواهی

گرفتار توام خواهی نخواهی

اگر صیقل گر لطفت نباشد

چه خواهم کرد با این رو سیاهی

قناعت می دهد داد دل ما

در این کشور گدایی پادشاهی

دماغ دشمنی با کس ندارم

خجالت می کشم از کینه خواهی

چنان چشمم به رویش گشته حیران

که نشناسد سفیدی از سیاهی

سراپا انتخاب خاطر ماست

برای ما نگه دارش الهی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع