شمارهٔ ۶۹۸

جایی که گل از ناله کند بال و پر خویش

چون ذره فتادیم به دام نظر خویش

تا کعبه به یک گردش چشم تو دویدیم

شرمنده نگشتیم ز عزم سفر خویش

بی شور جنون فال بیابان نتوان زد

خضریست محبت که بود راهبر خویش

چون پاره دل دامن هر خار گرفتیم

منت نکشیدیم ز مژگان تر خویش

کیفیت منصور از این باده خماری است

می زیبد اگر مست تو نازد به سر خویش

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع