شمارهٔ ۴۱۸

بی یاد قامتش دل بیتاب من مباد

چون سرو خوشخرام نباشد چمن مباد

معشوق دیگران گل بر باد رفته است

شوخ است نغمه گوشزد کوهکن مباد

وقت اجابت است و دل شب دعا کنم

جز خار گلستان تو در پیرهن مباد

اشکم رساست از ته دل می کنم دعا

در خلوت وصال تو راه سخن مباد

آتش فروز دل نشود گر خیال او

یک برگ شعله در چمن سوختن مباد

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع