شمارهٔ ۴۴۱

در خمار هجر تا کی جان من

از شراب وصل کن درمان من

برگدای مستمند بی نوا

رحمتی فرمای ای سلطان من

در میان آتش سوزان مسوز

جان ودل را بیش از این جانان من

آتش افتد در درون نه فلک

از فغان سینه سوزان من

سیل ریزد همچو ابر نوبهار

در فراقت دیده گریان من

چند ریزد خون ما تیغ فراق

رونما گر میکنی قربان من

نیست خالی یکدم از درد و غمش

در فراق او اسیری جان من

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع