شمارهٔ ۱۳

کهتر و مهتر از وضیع و شریف

همه از روزگار رنجورند

دوستان گر به دوستان نرسند

اندر این روزگار معذورند

ترکان تو وشاق خورشید

شمشیر زن وفلک سوارند

در بزم چو لاله دلگشایند

در رزم چو شیر پایدارند

در مجلس لهو جان فزایند

در حالت حرب جان نثارند

از پرده لعب گر به ناگاه

بر ماه فلک نظر گمارند

صد تیر به یک کمان نهاده

در دامن آسمان شمارند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع