شمارهٔ ۴۴

سپهر نیکویی را مهر و ماهی

جهان بدخوبی را سال و ماهی

چنین در نیکویی تا کی فزایی

چرا از بدخویی لختی نکاهی

نه بی وصل تو روزم را سپیدی است

نه بی هجرت گلیمم را سیاهی

دو لب داری که بردند از حلاوت

به یک بوسه ز حال من تباهی

تو را جویم که سرو با قبایی

تو را خواهم که ماه با کلاهی

چو خواهان توام دیگر چه جویی

چو جویان توام دیگر چه خواهی

همی نام ملاحت بر تو زیبد

چو بر خوارزمشه خوارزمشاهی

علاءالدین شه فرخنده اتسز

که نام اوست از مه تا به ماهی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع