با «برونی‌يفسکی»، شاعر لهستانی

آنگاه که شماطه‌ی مقدر به صدا درآید

شیون مکن

سوگندت می‌دهم

شیون مکن

که شیون‌ات به تردیدم می‌افکند.

رقصِ لنگری در فضای مقدّر و، آنگاه

نومیدیِ شیون‌ْآفرینی از آن‌دست؟ ــ

نه، سنجیده‌تر آن که خود برگزینی و

شماطه را خود به قرار آری.

مرگِ مقدر

آن لحظه‌ی منجمد نیست

که بدان باور داری

خایف و لرزان

بارها از این پیش

این سخن را

با تو

در میان نهاده‌ام.

□

حمّالِ شکی بوده‌ام من

که در امکانِ تو نمی‌گنجد

و کفایتِ باورِ آن‌ات نیست.

کجا دانستی که رَبعِ آسمان

گُنجینه‌یی‌ست ناپایدار

سقفِ لایدرک

شادَرْوانی بی‌اعتماد و

سرپناهی بی‌مُتکا تو را،

وجودِ تو را

که مسافری یک‌شبه‌ای

در معرضِ باران و بادی بی‌هنگام.

□

شماطه‌ی لحظه‌ی مقدر. ــ

به دوزخ‌اش افکن

آه

به دوزخ‌اش اندرافکن!

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع