نشانه

شغالی

گَر

ماهِ بلند را دشنام گفت ــ

پیرانِشان مگر

نجات از بیماری را

تجویزی اینچنین فرموده بودند.

فرزانه در خیالِ خودی را

لیک

که به تُندر

پارس می‌کند،

گمان مدار که به قانونِ بوعلی

حتا

جنون را

نشانی از این آشکاره‌تر

به دست کرده باشند.

۱۳۵۲

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع