شبانه

اکنون، دیگرباره شبی گذشت.

به نرمی از برِ من گذشت با تمامی لحظه‌هایش.

چونان باکره‌ی عشقی

که با همه انحناهای تنش

از موی تا به ناخن

تن به نوازشِ دستی گرم رها کند،

بانوی درازگیسو را

در برکه‌یی که یک دَم از گردشِ ماهیِ خواب آشفته نشد

غوطه دادم.

□

به معشوقی می‌مانست، چرا که

با احساسی از شرم در او خیره مانده بودم.

از روشنایی گریزان بود.

گفتم که سحرگاهان در برابرِ آفتاب‌اش بخواهم دید

و چراغ را کُشتم.

چندان که آفتاب برآمد

چنان چون شبنمی

پریده بود.

آذرِ ۱۳۴۰

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع