شمارهٔ ۳۳

دلیرم کرد در سودای عشقش ترک جان کردن

که بی سرمایه فارغ باشد از قید زیان کردن

به پند ناصح از پای سگانش برندارم سر

به قول دشمنان عیبست ترک دوستان کردن

تنم چون تار مویی بوده در وی نهان زلفت

ز من آموخت اندر تار مویی دل نهان کردن

عجب نبود که زلف هندویش دل ها نهان دارد

متاعی را که دزدیدند می باید نهان کردن

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع